سرخوش ز سبوي غم پنهاني خويشم
عمريست پريشان ز پريشاني خويشم
در بزم وصال تو نگويم ز کم و بيش
چو آينه خود کرده ي حيراني خويشم
يک چند پشيمان شدم از رندي و مستي
عمريست پشيمان ز پشيماني خويشم
از شوق شکر خند لبش جان نسپردم
شرمنده ي جانان ز گران جاني خويشم
بشکسته تر از خويش نديدم به همه عمر
افسرده دل از خويشم و زنداني خويشم
هرچند " امين" بسته ي دنيا نيم اما
دلبسته ي ياران خراساني خويشم
بـــــــر درِ پيــــــرِ خـــرابــــات نهم روى نياز
تا بــه اين طايفه محرم شوم؛ امّا نشدم
هجرت از خويش كنم، خانه به محبوب دهم
تا بـــه اسمـــــاء معلّم شوم؛ امّا نشدم
از کف دوست بنوشم همه شب باده عشق
رستــــه از كوثر و زمزم شوم؛ امّا نشدم
فــــــــــارغ از خـويشتن و واله رخسار حبيب
همچنــــان روح مجسم شوم؛ امّا نشدم
سر و پا گوش شوم ٬ پای به سر هوش شوم
كـــــز دَم گرم تو مُلهَم شوم؛ امّا نشدم
از صفــــــا راه بيابــم به ســـوى دار فنا
در وفــــا يــــــار مسلّم شوم؛ امّا نشدم
خواستم بر كنم از كعبه دل، هر چه بت است
تــــا بــــرِ دوست مكرّم شوم؛ امّا نشدم
آرزوها همه در گور شد ای نفس خبيث
در دلــــم بــــود كـه آدم شوم؛ امّا نشدم
من ستایشگر معلمی هستم که اندیشیدن را به من بیاموزد نه اندیشه ها را
(استاد شهیدمرتضی مطهری)
من ، مستم.